6 Şubat kabus dolu bir gün…
Acının zirvesini yaşadığımız kara bir gün…
Halen şokunu atlatamadığımız büyük bir travma…
Bir arkadaşımın “ne kadar da talihsiz bir nesiliz, baksana bize ne kadar büyük acılar denk geldi” derken ne kadar da haklıydı. Asla isyan etmiyoruz, yanlış anlaşılmasın. Çünkü bir yaprak dahi Allah’ın izni olmadan kıpırdamaz, biz buna iman etmişiz. Bizim sitemimiz beşere yani insanlara ve insanlığadır.
Ülkemiz bir deprem bölgesi, bu bir gerçeklik ama tedbir almak ve ona göre sağlam yapıları yapmak bizim elimizde. Dolayısıyla buna rağmen afet gelse ve sonuçları ne olursa olsun işte o zaman kader deriz ve tevekkül ederiz. Malesef çok çok büyük bir felaket yaşadık ve yaşamaya da devam ediyoruz. Çünkü bu felaketin izleri hemen silinecek gibi durmuyor, zira halen enkaz altında insanlarımız var. Kahroluyoruz, bu bir rüyadır, kabustur belki diyoruz, ağlıyoruz, üzülüyoruz, acaba biz ne yapabiliriz diye düşünüyoruz. umutlanıyoruz bazen gelen bir güzel haber ile seviniyoruz ama tekrar üzüntü verici manzaralara şahitlik ediyoruz.
Eminim ki hiç birimiz bu denli duygu değişimi ve yoğunluğunu daha önce hiç yaşamadı. Maraş merkezli ve 10 ilimizi etkileyen büyük bir zelzele. İçimiz yanıyor. İlk defa sıcak yatağa girerken utandığımız durumlara bizi getiren büyük bir afet. Tıpkı Haluk Levent’in bir canı daha kurtarmak için kepçe olmak isteyişi gibi, üşüyen bir ayağa çorap olmak isteyinimiz de oldu, enkazı kaldırmak için bir kürek olmak isteyen de…
Anadolu insanının feraseti, yardımseverliği, çabası ise takdire şayan. Herkes bir şeyleri yapmanın derdinde. Hakkari’den Edirne’ye tüm insanlarımız seferber oldu. Duygusal anlar, kareler, hadiseler…Herkes imkanlar dahilinde arabasını, kamyonu doldurmuş, yardımları ulaştırma derdinde. Kimisi üzerindeki hırkayı çıkarıp yardım kolisine koyuyor, hatta yeni aldığı ayakkabıyı ayağından çıkaranlara da tanık olduk. Ah anadolu insanı, ne kadar da asil bir halksın, ne kadar da paylaşımcı bir milletsin. Tüm Türkiye 85 milyon yaraları sarma uğraşında, işte bu manzaralar umutları zirveye çıkarıyor.
Tüm dünya ülkeleri ve belki de aramızın limoni olduğu nice ülkeler ilk gelen ve yardımlarını esirgemeyen ülkeler oldu. Topyekûn bir acı ve topyekûn bir elbirliği ile seferberlik hakim. Bir mama katkı sunandan enkazdan bir çakıl taşı eşeleyen herkesten Allah razı olsun, hepsine minettarız. İnanın bu fedekarlık ve iyilikler bizi ayakta tutuyor ve bize moral veriyor.
Kopuk kopuk cümleler, duygu değişimleri… İnanın halen kendimize gelemedik. Ya Rabbi Sen bize yardımcı ol, bizleri ve tüm insanlığı bu tür felaketlerden koru, bize sabır ver, bizi yalnız bırakma. Vefat edenlere merhamet et. Yığın altında kaldıkları her saniye için günahlarına kefaret say ve onları bağışla. Arkalarında bıraktıkları ailelerine sabır ve metanet ver. İyilerle karşılaştır. Gönüllerimize inşirah lütfet. Ne olur bir daha bizi bu denli büyük acılarla imtihan etme. Amin. Büyük geçmiş olsun Türkiyem…
News
